Ziewnęłam rozdzierająco, przypominając sobie jednocześnie scenę z czasów studenckich, kiedy to o trzeciej nad ranem w klubie, nomen omen, Trans zdarzyło mi się tak właśnie ziewnąć – niestety w obecności pewnego lovelasa, który orzucił mnie szczerością typu: Boże, jaka ty jesteś brzydka! Śmierdziel. W następny weekend miałam na sobie czarną-do-ziemi-obcisłą i wyginając się muzycznie dostrzegłam kątem oka, że lovelas się ślini i marzy o konwersacji typu: Hej, jak masz na imię, gdzie mieszkasz. Akurat. No ale morał tej dygresji jest taki, że nie należy się rozdzierać w obecności mężczyzn.

Tytuł mojego bloga jest teraz bardzo a propos. Nie sypiam. Tak zwane uroki macierzyństwa mi nie pozwalają. Ale, ale – jest i dobra nowina. Znowu wyglądam jak kobieta. Francuz ze mną flirtował w piątek. A to już coś, prawda? Chociaż z drugiej strony – cóż z tego, że mleczna Lara przodem, skoro kompromitująco płaska tyłem. Nie sądziłam, że taka mi się przydarzy.

Wczoraj zza zegara wypadła pożółkła koperta. Wypada mi tutaj nadmienić, że mieszkamy od roku w starym domu rodziców Męża. Oboje odeszli w lepszy świat, więc tym łapczywiej takie liściki nam się czyta.
B. pisze: „(...) o ile mi wiadomo, zegar ten pochodzi z D. Rodzice zakupili go, gdy byłem małym chłopcem, prawdopodobnie w 1939 lub 1940 roku.
Od roku 1980 jest w naszym domu, w kuchni. Służył nam, pokazując czas aż do roku 1990, kiedy to przestał chodzić. Oddałem ów do naprawy i muszę nadmienić, że za dużo, moim zdaniem, zażądali za tę usługę. (...)’’. Podpisano: ten i ten, 20 czerwca 1990 roku.

Cypis wyszczerzył właśnie wszystkie trzy zęby, za oknem świat szaleje w słońcu – czas na spacer – trzeba się zachwycać wysypem kwiatów, jakkolwiek banalnie to brzmi.
A wszystkim płaskim i wypukłym –dobrego dnia :)